ஈமான் (நம்பிக்கை) கூடும் மற்றும் குறையும் என்பதே அஹ்லுஸ் சுன்னா வல் ஜமாஅத்தின் ஏகோபித்த மற்றும் உறுதியான அகீதாவாகும். ஆனால், இமாம் அபூஹனீபா (ரஹ்) அவர்கள் "ஈமான் கூடாது, குறையாது" என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்ததற்கு அக்காலத்தில் நிலவிய சில வரலாற்றுச் சூழல்களும், அவர்கள் ஈமானை அணுகிய முறையும்தான் பிரதான காரணங்களாக அமைந்தன.
நாம் ஈமானை செயல்பாடுகளோடு (அமல்களோடு) சேர்த்தே விளங்குகிறோம். செயல்பாடுகளில் குறைவு ஏற்பட்டால் ஈமான் குறைந்துவிட்டது என்றும், செயல்பாடுகள் அதிகரித்தால் ஈமான் அதிகரித்துவிட்டது என்றும் கூறுகிறோம். ஆனால், இமாம் அபூஹனீபா அவர்கள் மனிதனுடைய செயல்பாடுகளை ஈமானுக்குள் உள்வாங்கவில்லை. அல்லாஹ், மலக்குகள், வேதங்கள், கழா கத்ர் மற்றும் தூதர்களை உள்ளத்தால் நம்புவது மட்டுமே ஈமான் என்று வரையறுத்தார். அல்லாஹ்வை நம்புவதில் தொழுகையாளியும், தொழாதவனும் சமமான நம்பிக்கையையே கொண்டுள்ளனர், அந்த நம்பிக்கையில் எவ்வித மாற்றமும் ஏற்படுவதில்லை என்ற கோணத்தில் அவர் இதனை அணுகினார்.
இரண்டாவதாக, அக்காலத்தில் "நீங்கள் முஃமினா?" என்று ஒருவரிடம் கேட்டால், "இன்ஷா அல்லாஹ் நான் ஒரு முஃமின்" என்று பதிலளிக்கும் ஒரு வழமை உருவானது. தங்களது அமல்களில் உள்ள குறைகளைக் கருத்தில் கொண்டே அவர்கள் அவ்வாறு கூறினாலும், இது ஈமானில் ஒருவருக்கு இருக்கும் சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்துவதாக சிலரால் விமர்சிக்கப்பட்டது. எனவே, "நான் உறுதியான முஃமின்" என்று ஐயமின்றிச் சொல்வதற்காக, அமல்களை ஈமானிலிருந்து பிரித்து, "ஈமான் கூடாது குறையாது" என்ற வாதத்தை அவர்கள் முன்வைக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டது.
முர்ஜியாக்கள் எனப்படும் வழிகெட்ட பிரிவினர், "ஈமான் என்பது உள்ளத்தால் நம்புவதும் நாவால் மொழிவதும் மட்டுமே" என்று கூறி அமல்களை முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்தனர். அல்குர்ஆனில் பல இடங்களில் "அவர்களுக்கு ஈமான் அதிகரித்தது" என்று வந்தாலும், அதற்கு அவர்கள் வேறுவிதமான மாற்று விளக்கங்களைச் சொன்னார்கள். "அல்-ஈமானு யஸீது வ யன்குஸ்" (ஈமான் கூடும், குறையும்) என்று நேரடியாக வரும் ஹதீஸ் இட்டுக்கட்டப்பட்ட பலவீனமான செய்தியாக இருந்தாலும், குர்ஆன் மற்றும் சுன்னாவின் ஒட்டுமொத்தப் போதனைகளின்படி ஈமான் என்பது அமல்களோடு இணைந்தது; அது நற்செயல்களால் கூடும், பாவங்களால் குறையும் என்பதே அஹ்லுஸ் சுன்னாவின் சரியான அகீதாவாகும்.