அமானா வங்கி போன்ற இஸ்லாமிய வங்கிகள் என்ற பெயரில் இயங்கும் வங்கிகள், வட்டி எடுக்காத முஸ்லிம்களை வட்டி எடுக்க வைத்ததே தவிர வேறு எந்தப் பிரதான நன்மையையும் சமுதாயத்திற்குச் செய்துவிடவில்லை. இஸ்லாமிய கோழி, இஸ்லாமிய சோறு என்று நாம் சொல்வதில்லையே, அப்படியிருக்க வங்கிக்கு மட்டும் இஸ்லாமிய வங்கி என்று பெயர் சூட்டியது மக்களை ஈர்க்கும் ஒரு வியாபார உத்தியாகும். இஸ்லாத்தில் அனுமதிக்கப்பட்ட சில கொடுக்கல் வாங்கல் முறைகளான முஷாரகா, முதாரபா, முராபஹா ஆகியவற்றை அவர்கள் பெயரளவில் பயன்படுத்துகிறார்களே தவிர, நடைமுறையில் பல மார்க்க முரண்பாடுகள் அங்கு நிகழ்கின்றன.
குறிப்பாக, வாகனம் வாங்குவதில் பல அப்பட்டமான வட்டித் தன்மைகள் காணப்படுகின்றன. 'முராபஹா' என்பதன் உண்மையான இஸ்லாமிய அடிப்படை என்னவென்றால், உங்களுக்குத் தேவையான 45 இலட்சம் ரூபாய் மதிப்புள்ள காரை நான் எனது பணத்தில் முழுமையாக வாங்கி, என் பொறுப்பில் எனது இடத்திற்கு (Warehouse) கொண்டு வந்த பின், எனது இலாபமாக 3 இலட்சத்தைச் சேர்த்து 48 இலட்சத்திற்கு உங்களிடம் விற்பதாகும். இதில் இரண்டு தரப்பும் இலாபம் அடைவதால் இது ஆகுமான வியாபாரமாகும். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் "எந்தவொரு மனிதனும் ஒரு பொருளை வாங்கி, அது அவனது இடத்திற்கு முழு சொந்தமாக வரும் வரை விற்கக் கூடாது" என்று மிகத் தெளிவாகக் கட்டளையிட்டுள்ளார்கள்.
ஆனால் நடைமுறையில் இஸ்லாமிய வங்கிகளில் என்ன நடக்கிறது? நீங்கள் கார் விற்பனையகத்திற்குச் (Car Sale) சென்று காரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்; வங்கியில் வெறும் ஆவணங்களில் கையொப்பமிடுகிறீர்கள்; பின்னர் மீண்டும் அதே கார் விற்பனையகத்திற்குச் சென்று காரை எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள். வங்கி உங்களுக்காக எந்தக் காரையும் விலைக்கு வாங்கி, தன் இடத்திற்கு கொண்டு வந்து விற்கவில்லை. மாறாக, 45 இலட்சம் மதிப்புள்ள காரை நீங்கள் வாங்குவதற்கு வங்கி உங்களுக்கு நிதி உதவி (கடன்) செய்கிறது; அதற்குப் பகரமாக உங்களிடமிருந்து 48 இலட்சத்தை வசூலிக்கிறது. இடையில் பொருள் கைமாறாமல் நேரடியாகப் பணத்திற்குப் பணம் இலாபமாகப் பெறப்படுவதால் இது அப்பட்டமான வட்டி (Riba) ஆகும்.
இது முராபஹா வியாபாரமே அல்ல; வசதியற்ற ஒருவன் வங்கியிடம் கடன் வாங்கும் வழக்கமான வட்டி நடைமுறையே ஆகும். எனவே, வாகனம் கைமாறும் அந்த இஸ்லாமிய நிபந்தனைகள் பேணப்படாததால் இது வட்டியாகும்; வட்டி இல்லாவிட்டால் வட்டி ஹலாலாகிவிடும் என்ற அளவுக்கு இது வெளிப்படையான முரண்பாடாகும்.