كتاب الطهارة › باب أحاديث القهقهة فِي الصلاة وعللها
647 646 - وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنَا عَبَّاسُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي الْأَسْوَدِ، حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ : حَدَّثَنِي وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ مُحَمَّدٍ، قَالَ : كَانَ أَرْبَعَةٌ يُصَدِّقُونَ مَنْ حَدَّثَهُمْ، وَلَا يُبَالُونَ مِمَّنْ يَسْمَعُونَ الْحَدِيثَ : الْحَسَنُ وَأَبُو الْعَالِيَةِ وَحُمَيْدُ بْنُ هِلَالٍ، وَهَذَا حَدِيثٌ رُوِيَ عَنِ الْأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي سُفْيَانَ، عَنْ جَابِرٍ نَذْكُرُهُ، وَنَذْكُرُ عِلَّتَهُ
இந்த ஹதீஸின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் சேர்க்கப்படவில்லை.
தக்ரீஜ் (மூல நூல்கள்)
الدارقطني — سننه
எண்: 647