அல்லாஹுத்தஆலா இறுதித் தூதுத்துவத்திற்காக அரபு உலகத்தைத் தேர்வு செய்தான். ஒரு செய்தியை உலக மக்கள் அனைவருக்கும் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்றால், முதலில் ஒரு குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தையும், ஒரு மொழியையும், ஒரு நபரையும் தேர்ந்தெடுத்தாக வேண்டும். அதனடிப்படையில் அல்லாஹுத்தஆலா அரபு உலகத்தையும், அரபு மொழியையும் தேர்வு செய்து அல்குர்ஆனை இறக்கினான். இதன் மூலம் இந்த வேதம் அரபியர்களுக்கு மட்டுமானது என்று அர்த்தமல்ல. "இதனை உலகம் முழுவதற்கும் எத்திவையுங்கள்" என்று அல்லாஹ் கட்டளையிட்டுள்ளான். அல்குர்ஆன் அரபியர்களைப் பார்த்து நேரடியாகப் பேசுவதனால், அவர்களுக்குப் பரிச்சயமான, அவர்களைச் சுற்றி நடந்த முந்தைய நபிமார்களின் வரலாறுகளையும், ஏனைய சமூகங்களின் படிப்பினைகளையும் இறைவன் உதாரணமாகக் கூறுகிறான்.
அரபு மொழிக்கு அப்பாற்பட்ட ஏனைய பல சமுதாயங்களுக்கும் இறைத்தூதர்கள் அனுப்பப்பட்டுள்ளார்கள். திருக்குர்ஆனில் "எந்தவொரு சமுதாயமாக இருந்தாலும் அங்கு எச்சரிக்கை செய்யும் ஒரு தூதர் வராமல் இருந்ததில்லை" (சூரா ஃபாத்திர்: 24) என்று அல்லாஹ் தெளிவாகக் கூறுகிறான். மேலும், "ஒவ்வொரு தூதரையும் அவரது சமுதாயத்தவர் விளங்கிக் கொள்வதற்காக அவர்களுடைய மொழியிலேயே நாம் அனுப்பினோம்" (சூரா இப்ராஹீம்: 4) என்றும் கூறுகிறான். இறுதித் தூதர் வருவதற்கு முன்பு உலகத்தில் வாழ்ந்த அனைத்து மொழிகள் பேசும் சமுதாயங்களுக்கும் இறைவன் தூதர்களை அனுப்பியிருக்கிறான்.
அல்குர்ஆனில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஆதம் (அலை), நூஹ் (அலை) போன்ற பல நபிமார்கள் அரபு உலகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்லர். அல்குர்ஆனில் கூறப்படாத எத்தனையோ தூதர்களின் வரலாறுகளும் உண்டு. மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை அம்சங்கள் காலங்கள் மாறினாலும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கும் என்பதால், சில குறிப்பிட்ட தூதர்களின் வரலாறுகள் மூலம் ஒட்டுமொத்த மனித சமூகத்திற்கும் தேவையான படிப்பினைகளை இறைவன் வழங்கியுள்ளான். எனவே, நபிமார்கள் அரபியர்களுக்கு மட்டுமே வந்தார்கள் என்பது முற்றிலும் தவறான புரிதலாகும்.